تو هم که می دونی یه دفعه شخصیت شاعر مسلکم گل می کنه و
-هه هه، جالب بود، شاعر مسلک! ]از ته دل می خندم، احساس می کنم دو تا ابروی اخمو از پشت تلفن بهم خیره شدن.[
-وااا مگه تو نمی دونی من شعر هم می گم؟ همون یه دونه شعری که واسه اون مرتیکه نوشته بودم رو نخوندی؟
وقتی تنها تو خیابون راه می رم، چیزهای خیلی زیادی برای تقسیم کردن دارم.
دستامو می ذارم تو جیبم و وقتی از کنار پیرزن و پیرمردی که دست تو دست هم دارن ، رد می شم، لبخند می زنم و می گم: «خانم و آقای خیلی خیلی محترم ، قلبم واسه شما.» و یکدفعه لبخند عظیمی از ته دل می زنم که به حسن نیتم پی
می برن.
به گدای بی دست گوشه ی میدون دستامو می بخشم. و به بچه ای که با مادر مستاصل اش گوشه خیابون ایستاده شال گردن صورتی مو!
اون قدر می بخشم و می بخشم که وقتی می رسم خونه چیزی برای داخل شدم ندارم!
جز اون احساس خیلی عالی که تا مغز استخونم رفته و نمی تونم با هیچ کس تقسیم کنم .
با این وجود هر وقت که کتابی رو تموم می کنم آرزو می کنم اون آدم های دوست داشتنی، فقط چند سال بیشتر در اختیار داشتند تا بخورند و بخوابند و دور دنیا بگردند تا یک کتاب نازنین دیگه به دستمون برسونند!
داستانها هرگز به پایان نمیرسند، راوی ست که معمولا صدایش را در نقطه ی جذاب و هنرمندانه ای قطع میکند. کلا همه اش همین است.
نغمه غمگین/ جی. دی. سلینجر
هميشه وقتي وارد مغازهش ميشدي پشت كوهي از كتاب گم بود. عينكاش رو تا نوك نوك بينيش پايين آورده بود (چند دفعه به محض ديدن اون آرزو كردم كه اي كاش عينكي بودم!). كافي بود دهنتو باز كني و اسم نويسنده از دهنت باز نشده، روي نردبون كتابخونه مي ديديش، هزار تا كتاب با خودش پايين ميآورد. ديشب ساعت از ده هم گذشته بود، از رستوران برميگشتم ديدم هنوز درمغازهش بازه بدون اينكه كركرهاش تا نيمه بسته باشه.
بله بعضيها زندگي ميكنند، بعضيها عشق! عشق آقاجون!
عيد پارسال به يك تور خيلي خيلي بزرگ داشتيم كه ماهيهاي پرندهاي كه از تنگ بيرون اومدند رو به جاشون برگردونيم. آقا ميگفت بايد از سال ديگه تنگهاي قفلدار به بازار بيارن. سبزهها به جاي اينكه رو به سقف پرواز كنند، سوراخهايي در زمين ايجاد كرده بودند كه مثل مار توش فرو ميرفتند، آخر عيد با قيچي باغبوني به جونشون افتاديم و سوراخهايي كه ايجاد كرده بودند با جسدشون پر كرديم. ماشينمون تمام عيد رو دور يك ميدون ميچرخيد، هر چي بالا اومديم و پايين رفتيم تا فقط يه دور تا خونه خانومجون بهمون سواري بده، قبول نكرد. حاج آقا عيدي برام دندون گراز گرفته بود، ميگفت شانس مي آره، مدتها با نخ دندون به گردنم بسته بودمش كه يه روز صبح كه از خواب پاشدم ديدم ناپديد شده، شخصي كه به شانس نياز مبرم داشت شبونه دزديده بودتش.
ميگفت غروب خورشيد توي روزهاي عيد حرفهايي تازهاي داره، دو روز كنارش نشستم و ديدم بهم دروغ ميگه. اما روز سوم و چهارمم نشستم. حتي الان كه فكر ميكنم تا سيزده هم نشستم. به روش نياوردم، هر وقت كه برميگشت كه نگام كنه، لبخند به اين پهني ميزدم كه يعني :«آره، راست ميگفتيها!»
