وقتی پاشنه پام روی یکی از دانههای گردِ گردن بند پاره شدهایی که مادر بزرگم به عنوان گردن بند خاطرات غیر قابل فراموش شدن در زمان کودکی ام به من هدیه داده بود، رفت ، لغزید و آن چنان به دوران طفولیت و خانوادگیم سقوط کردم که هنوز در نیومدم.
زندگی من بر پایه یک فصل سال بنا شده، واضحه که اون فصلام تابستونه.
من تمام سه فصل دیگه سال رو در حسرت تابستون میگذرونم. پاییزها را همش افسرده ام و در بهت و حیرت اینم که تابستون چه زود تموم شد. سرمای زمستونها را با وعدهی گرمای تابستونها تحمل میکنم و کل بهارها سرخوشم از تابستونی که داره به زودی میآید.
خب، حتما به این فکر میکنین که تابستونها را دقیقا چی کار میکنم؟
باید بگم دقیقا هیچی،هیچ وقت فرصت انجام کارهایی که دلم میخواد رو پیدا نمی کنم،برای همین در انتظار تابستون سال بعد میشینم!
خدایا خودت کمکم کن!
خلاصه مثل کشف کردن لذتی که هیچ وقت نمی دونستی وجود داره و از لذت بردن ازش هم سیر نمی شی.
این جمعه، از صبح صد دفعه بیدار شدم و دوباره خوابیدم، چون هیچ برنامه دیگه ای برای گذروندنش نداشتمُ بیدار که شدم با کسلی دورو برم رو نگاه می کردم. احتمالا برنامه تا عصر همینه تا یه جایی پیدا کنیم واسه بیرون رفتن و تا شب برنامه مون رو همون جا پر کنیم. نه دیگه، اون جمعه یک هفته هم دووم نیاورد.
آره، من می تونم سالها بعد بشینم برای نوه هام تعریف کنم که یک جمعه لذت بخش ای داشتم که یکی از زمانهای خوش زندگی من رو ساخته (و هرهر بهم خواهند خندید!)
اما باید سالها، هرجمعه در انتظار این جمعه ای که هیچ وفت نمی آید بشینم.
بدیش اینه که زیادی خواهیم،یکی دو تا کافی نیست، باید هر چیز خوبی دائمی باشه تا ازش واقعا لذت ببریم.
P.S: سابقا وقت زیادی ازم گرفته می شد تا یک عکس مناسب برای اینجا پیدا کنم، اما الان تمام سایتهای اشتراک عکس بستست. خلاصه مملکت گل و بلبل اجازه نمیده یه عکس اینجا واسه دل خودمون بذازیم. عجب زندگی ای!