هر وقت قطعه ای، نوشته ای یا احیانا شاهکاری از نویسنده مورد علاقه ات می خونی، آرزو می کنی کاش قدری طولانی تر بود یا شاید قبل از مرگش اثرهای بیشتری خلق کرده بود، دریغ از اینکه بدونی شاید عمری لازم بوده تا همین یک اثر خلق بشه. برای اون نویسنده چندین سال متوالی لازم بوده تا به این نگرش و سبک برسه. حنما باید این زمان سپری بشه تا اون اثر خلق بشه، این قانون انکار ناپذیریه!

با این وجود هر وقت که کتابی رو تموم می کنم آرزو می کنم اون آدم های دوست داشتنی، فقط چند سال بیشتر در اختیار داشتند تا بخورند و بخوابند و دور دنیا بگردند تا یک کتاب نازنین دیگه به دستمون برسونند!


داستانها هرگز به پایان نمیرسند، راوی ست که معمولا صدایش را در نقطه ی جذاب و هنرمندانه ای قطع میکند. کلا همه اش همین است.
نغمه غمگین/ جی. دی. سلینجر