بعضی کارها هست که با اینکه می دونی اشتباهست نمی خواهی ولشون کنی و همچنان ادامه می دی. این کارها اون لذتی رو بهت می دن که شاید با یک عمر عمل صالح این لذت نصیبت نشه.

اوایل از اینکه بخوام کارهای که می دونم اشتباهه رو برای دیگران تعریف کنم ابا داشتم، می ترسیدم که تمام کارهای درستمو به هوای این کار ببرن زیر سوال (می دونم که الان هم دقیقا می برن!).

 اما نه من نباید آدم کاملی باشم که همه در ظاهر ازش تعریف می کنن و در باطن دوست ندارن جای اون آدم باشن. من اون آدمیم که اشتباه می کنه، اشتباه می کنه و کیف می کنه از این لذت ها و همه غبطه می خورن از اشتباه های کودک وار من.

عیبی نداره، اگه خوردم زمین بلند می شم.

زنده باد اشتباه های بزرگ و کوچیک من و زندگی ای که واقعا اسمش زندگی یه!